Op. cit.,

Sprawa WikiLeaks budzi kontrowersje nie tylko wśród polityków, ale też – jak się okazuje – wśród antropologów. Zapraszamy do lektury opcitowej polemiki i czekamy na dalsze komentarze!

Piotr Cichocki, Agata Jałosińska
Przedstawienie musi trwać. WikiLeaks, telewizyjni bohaterowie i politycy

Próba spojrzenia na WikiLeaks jako na medialny spektakl i na Juliana Assange’a jako mimowolnego odtwórcę głównej roli męskiej. Autorzy dowodzą, że ci, którzy chcieli wywołać globalne zaskoczenie, ujawniając to, co tajne, stali się aktorami przewidywalnego przedstawienia.

Jacek Wajszczak
WikiLeaks to nie show

Polemiczna reakcja na odczytanie WikiLeaks jako medialnego spektaklu. W swej krytyce autor zastanawia się nad nośnością metafory teatralnej w antropologii, kwestią polityczności interpretacji oraz problemem zaangażowania.

Piotr Cichocki, Agata Jałosińska
Rewolucja w telewizji. Głos w sprawie WikiLeaks, reżyserii i sprawczości

Ciąg dalszy debaty o WikiLeaks, znaczeniu mediów i współczesnych rewolucjach. Autorzy odpowiadają na zarzut zajęcia „pozycji po stronie władzy” wychodząc z założenia, że nie można zbywać roli reżyserowania widowisk i „po prostu” angażować się politycznie, bo taka postawa kryje w sobie groźbę nieuświadomionego konformizmu.

Jacek Wajszczak
Errata do spektaklu

Czy stare metafory i narzędzia analizy stworzone na wczesnym etapie rozwoju mediów masowych są w ogóle przydatne w interpretacji fenomenu Web 2.0? Czy nie powinniśmy poszukać nowych teorii i metod opisu? – te pytania w swym komentarzu stawia Jacek Wajszczak.

Ciąg dalszy debaty o WikiLeaks, znaczeniu mediów i współczesnych rewolucjach. Autorzy odpowiadają na zarzut zajęcia “pozycji po stronie władzy” wychodząc z założenia, że nie można zbywać roli przedstawiania, reżyserowania i konwergencji widowisk i „po prostu” angażować się politycznie, bo taka postawa kryje w sobie groźbę nieuświadomionego konformizmu.

Nie piszę dlatego, że znam odpowiedź na pytanie „kto jest reżyserem przedstawienia WikiLeaks”. Piszę ponieważ mam wrażenie, że w tekście Przedstawienie musi trwać, mimo licznych i barwnych odwołań, a także wzajemnej inspiracji autorów i swobodnego konstruowania treści, zawarty jest zbyt mocny skrót myślowy.

Nie chodzi mi nawet o to, że metaforą teatru można by opisać jeszcze wiele innych zjawisk. Zresztą część została już w ten sposób opisana i jest opisywana po dziś dzień: człowiek w teatrze życia codziennego, teatr polityki, teatr działań wojennych, świat za żelazną kurtyną. Nie wiem na czym polega fenomen tego porównania, pozwolę sobie jednak, drogie etnografki i drodzy etnografowie, za Edwardem Stachurą przywołać słowa wiersza: „Życie to nie teatr ja ci na to odpowiadam. Życie to nie tylko kolorowa maskarada”.

Nie skomentujemy sprawy WikiLeaks jak na rasowych etnografów przystało, czyli odnosząc się do „ludowych” interpretacji wydarzeń ostatnich miesięcy. Skala tego widowiska każe myśleć o sprawie w szerszym kontekście. W tym krótkim artykule spojrzymy na wydarzenia ostatnich tygodni jako na medialny spektakl i na Juliana Assange’a jako mimowolnego odtwórcę głównej roli męskiej. Ci, którzy chcieli wywołać globalne zaskoczenie, ujawniając to, co tajne, stali się aktorami przewidywalnego polityczno-sądowego przedstawienia. Historia portalu może sprawiać wrażenie wielkonarracyjnej epopei. Ci, którzy chcieli wywołać globalne zaskoczenie, ujawniając to, co tajne, stali się aktorami przewidywalnego polityczno-sądowego przedstawienia.