Op. cit.,

Fenomen internetu często porównywany jest do rewolucji druku. Używając tej analogii należy jednak pamiętać, że to nie uczone księgi wpłynęły na zmianę tożsamość ówczesnych mieszkańców Europy, ale wszelkie druki ulotne sprzedawane przez obwoźnych kramarzy. Myślę, że dziś jest podobnie – większe znaczenie niż korporacyjne portale mają komunikaty przesyłane sobie nawzajem przez użytkowników oraz tworzone spontanicznie i niezależnie społeczności (na przykład WikiLeaks). Oznacza to, że nie ma tu jednego reżysera, ale reżyserem jest każdy. Czy w sytuacji, kiedy mamy samych reżyserów, możemy jeszcze mówić o spektaklu?

Film Hydrozagadka poprzez wykorzystanie absurdalnego humoru tworzy wyjątkową satyrę na peerelowską propagandę sukcesu i rozwój Nowego Społeczeństwa. Jednocześnie w obrazie Kondratiuka odnajdujemy umieszczony w centrum skojarzeń motyw pracy nad żywiołami, pewnej sytuacji, którą można nazwać ekologiczną. Jest to też szczególnie przenikliwy i jadowity obraz historii życia codziennego, życia pełnego zwykłych problemów. Został on uchwycony na poziomie powszechnego doświadczenia peerelowskich „braków i niedoborów”.

Nie piszę dlatego, że znam odpowiedź na pytanie „kto jest reżyserem przedstawienia WikiLeaks”. Piszę ponieważ mam wrażenie, że w tekście Przedstawienie musi trwać, mimo licznych i barwnych odwołań, a także wzajemnej inspiracji autorów i swobodnego konstruowania treści, zawarty jest zbyt mocny skrót myślowy.

Nie chodzi mi nawet o to, że metaforą teatru można by opisać jeszcze wiele innych zjawisk. Zresztą część została już w ten sposób opisana i jest opisywana po dziś dzień: człowiek w teatrze życia codziennego, teatr polityki, teatr działań wojennych, świat za żelazną kurtyną. Nie wiem na czym polega fenomen tego porównania, pozwolę sobie jednak, drogie etnografki i drodzy etnografowie, za Edwardem Stachurą przywołać słowa wiersza: „Życie to nie teatr ja ci na to odpowiadam. Życie to nie tylko kolorowa maskarada”.

Nie skomentujemy sprawy WikiLeaks jak na rasowych etnografów przystało, czyli odnosząc się do „ludowych” interpretacji wydarzeń ostatnich miesięcy. Skala tego widowiska każe myśleć o sprawie w szerszym kontekście. W tym krótkim artykule spojrzymy na wydarzenia ostatnich tygodni jako na medialny spektakl i na Juliana Assange’a jako mimowolnego odtwórcę głównej roli męskiej. Ci, którzy chcieli wywołać globalne zaskoczenie, ujawniając to, co tajne, stali się aktorami przewidywalnego polityczno-sądowego przedstawienia. Historia portalu może sprawiać wrażenie wielkonarracyjnej epopei. Ci, którzy chcieli wywołać globalne zaskoczenie, ujawniając to, co tajne, stali się aktorami przewidywalnego polityczno-sądowego przedstawienia.

Medycyna, internet i reprodukcja splecione w jedną sieć. Czyli jak przeprowadzić aborcję, korzystając z internetu.

Kwestia transplantacji organów zapewne kojarzy się wielu z działającym na wyobraźnię filmem 21 gramów. Jaka w rzeczywistości jest waga przeszczepionego mięśnia sercowego? Z „racjonalnego” punktu widzenia będzie to pewnie z pół kilo. A ile ważą relacje społeczne przeszczepiane wraz z organem?

Chemioterapia, oprócz sensu czysto medycznego, posiada także głębokie znaczenie symboliczne. Kolejne dawki czerwonej substancji przekształcają zarówno ciało jak i osobowość chorego.

W jednej z polskich telewizji do esemesowej obsługi ogłoszeń matrymonialnych zatrudnionych jest 120 osób. Duże zainteresowanie serwisem oznacza pracę przez całą dobę przy 12 stanowiskach komputerowych. Napisanie 60 składających się ze 160 znaków wiadomości w ciągu godziny jest wymaganym minimum. Ci, którym się to nie udaje, zostają natychmiast zwolnieni.

Od kilku tygodni możemy oglądać w Polsacie program „Chcę być piękna”. Miał być hitem i rewolucją, ale w rankingach oglądalności przegrywa z wszelkimi tańcami z gwiazdami. Niska jak na takie przedsięwzięcie oglądalność być może jest wynikiem niespełnionych obietnic. Miało być pięknie i glamour, a jest: ból, tłuszcz i wymuszona radość na twarzach bohaterek.