Op. cit.,

Mariusz Treliński już dawno został okrzyknięty geniuszem, ale i operowym skandalistą. Jednych zachwyca, innych bulwersuje, ma swoich zagorzałych wielbicieli i przeciwników. Jednym słowem budzi skrajne emocje i pewnie tak już pozostanie. Tomasz Flasiński sprzeciwia się mojej ocenie działalności Trelińskiego i funkcjonowania Teatru Wielkiego w Warszawie. Ma odmienne od mojego zdanie, z którym z zainteresowaniem się zapoznałam. Znów jednak stawia zarzuty pod moim adresem, przypisując mi przekonania, wypowiedzi i konstatacje, których ja w swoim własnym artykule odnaleźć nie potrafię. Po kolei odniosę się do wszystkich elementów krytyki, przedstawiając własny punkt widzenia i raz jeszcze tłumacząc, o co chodziło mi w tekście poprzednim.

Niezmiernie mi miło, że mój tekst poświęcony operze Mariusza Trelińskiego wywołał emocje i chęć dyskusji nad kondycją polskiej sceny muzycznej. Z przyjemnością przeczytałam głos polemiczny Tomasza Flasińskiego. Co więcej, w wielu miejscach w zgadzam się z autorem, niemniej jednak czuję się w obowiązku odpowiedzieć na pewne zarzuty, jakie kieruje on pod moim adresem. Przede wszystkim wydaje mi się, że Tomasz Flasiński i ja piszemy zupełnie o czym innym. Jeśli nie udało mi się w poprzednim tekście precyzyjnie określić, w jakiej kwestii zabieram głos, postaram się tutaj klarownie to wytłumaczyć. Mam bowiem wrażenie, że autor polemiki nie zrozumiał moich intencji, a w gruncie rzeczy stoimy chyba po tej samej stronie barykady.

Tomasz Flasiński, polemizując z tekstem Marii Małanicz-Przybylskiej pt. Pop opera Mariusza Trelińskiego, stara się zdiagnozować współczesne oblicze sceny operowej. Krytycznie odnosząc się do poglądów autorki, Flasiński wysnuwa własne tezy dotyczące aktualnego miejsca i kondycji muzyki poważnej w polskiej kulturze.

“W szerszym kontekście kulturowym kobiety-matki nie mają możliwości opowiedzenia siebie w innych językach, niż ten kościelny, feministyczny, państwowy czy popkulturowy. Nie mówię już o tym, że każdy ma prawo do oceny matki. Słyszysz, jaka masz być, a jaka nie, na ulicy ktoś może ci powiedzieć, że źle trzymasz dziecko, a ktoś inny skomentować, że je karmisz. Sztuka także nie daje kobietom tej przestrzeni”.
O projekcie Sztuka Matek z Patrycją Dołowy rozmawia Anna Maria Szutowicz.

Czechosłowacki Biały Teatr (Bílé divadlo) działał od końca lat 60. do połowy lat 70. Trzy fazy jego działalności dobrze odzwierciedlają postępującą „normalizację” życia społecznego po Praskiej Wiośnie. Trzecia faza, którą bez poprzedzających ją prób trudno byłoby w ogóle nazwać teatrem, w szczególny sposób portretuje panujący w Czechosłowacji reżim socjalistyczny. Jest to faza teatru ukrytego, czas swego rodzaju konspiracji teatralnej, a nawet działań, które jednoznacznie kojarzą się z terroryzmem.

Przechodziłem kiedyś, jakiś siwy koleś po pięćdziesiątce, spojrzał na tych ludzi wpatrzonych w parę wodną. Tam cisza. I powiedział do jakiejś kobiety: zbiorowa psychoza. I co o tym myślisz?