Op. cit.,

Trudno tu nie mówić o kosztach. Zgodziłabym się z Wojciechem Tochmanem, że reporter zawsze w jakiś sposób absorbuje historię. I tak jak mówi Irena Morawska, historia zaczyna płynąć w krwioobiegu i potem ją wyrzucasz w jakiś sposób przeżyty, przemyślany. To musi się wiązać z kosztami.

W 2006 roku, po dziewięciu latach pobytu w Polsce, „Ciocia” nie zna jeszcze całego Nowego Światu. Większość czasu spędza w barze, w kuchni albo obsługując klientów. Nie ma czasu na przyjemności, boi się chodzić sama po Warszawie.

Fakty. W reportażu faktów nie można zmieniać. Nie można przenieść akcji z Krakowa do Wrocławia, nie można cytryn zastąpić gruszkami. Jedyne, co naprawdę łączy reporterów, z którymi rozmawia Agnieszka Wójcińska, to imperatyw tworzenia opowieści opartych na faktach. Są to opowieści prawdziwe, ale jednocześnie z natury rzeczy opowieści subiektywne. Nic lepiej nie charakteryzuje tego gatunku niż konstrukcja zbioru Reporterzy bez fikcji – Wójcińska zderza ze sobą warsztat siedemnastu bohaterów, którzy zawodowo zajmują się przekraczaniem granicy „ja – inny”.