Op. cit.,

W maju bieżącego roku nastąpiło otwarcie niemieckiego rynku pracy dla Polaków. W mediach rozgorzały debaty na temat tego, co Polacy mogą dzięki temu zyskać, a co stracić, i jakie zmiany może to wywołać w społeczeństwie niemieckim. W odniesieniu do toczących się dyskusji chciałabym przypomnieć, jak kilka lat temu Polacy masowo wyjeżdżali za granicę, wprowadzając w status quo swojego świata nowy tryb życia określany migracją wahadłową.

Czasem ktoś na przystanku pyta mnie o coś. Nie mówię po polsku, więc często pytają, skąd jestem. Odpowiadam, że z Niemiec – to jedna z kilku rzeczy, które umiem już powiedzieć po polsku. Nigdy nie jestem pewna, jakie wzbudzam w nich uczucia. Oczywiście nikt nie zachowuje się agresywnie, ale ja czuję lekki niepokój związany z tym, co może się dziać w ich głowach.

Czy migracja do miasta jest aktem przemieszczenia geograficznego, czy też
zmianą sposobu myślenia, zmianą sposobu życia?

Portrety Lenina i Breżniewa, propagandowe slogany o pokojowym atomie i
budowie komunizmu, wezwania do socjalistycznej pracy, podręczniki
materializmu dialektycznego – i wszystko pokryte warstwą brudu, rdzy i
(nieistotne, że niewidzialnego) promieniowania.

Wchodzę na Stadion od Waszyngtona. A w tym czasie z drugiej strony od
Teatru. Autobusy kołują, jak u Stasiuka ospałe bydlęta z Lufthansy. Te
masywne cielęta, tępe świnie po bimbrze – autobusy.

Większość opracowań poświęconych Wietnamczykom w Polsce skupia się na ich sytuacji prawnej, stopniu ich integracji i adaptacji w środowisku polskim. Rzadziej uwzględnia się punkt widzenia imigranta: jego doświadczenie, sposób myślenia, który jest wypadkową kulturowego zaplecza przywiezionego z kraju rodzinnego i doświadczeń zdobytych na obczyźnie