Op. cit.,

Film Hydrozagadka poprzez wykorzystanie absurdalnego humoru tworzy wyjątkową satyrę na peerelowską propagandę sukcesu i rozwój Nowego Społeczeństwa. Jednocześnie w obrazie Kondratiuka odnajdujemy umieszczony w centrum skojarzeń motyw pracy nad żywiołami, pewnej sytuacji, którą można nazwać ekologiczną. Jest to też szczególnie przenikliwy i jadowity obraz historii życia codziennego, życia pełnego zwykłych problemów. Został on uchwycony na poziomie powszechnego doświadczenia peerelowskich „braków i niedoborów”.

Philip Kotler już w 1973 zaczął wyjaśniać znaczenie i wpływ miejsca sprzedaży – fizycznego środowiska – na zachowania konsumentów. Atmosfera, jako poddane manipulacji środowisko konsumpcyjne, miała ewokować wspomnienia, wytwarzać w klientach specyficzny stan emocjonalny (jak przyjemność czy ekscytację) i w ten sposób zwiększyć naszą skłonność do robienia zakupów. Galerie handlowe, pasaże, czy nawet centra miast (dzięki jarmarkom przedświątecznym) z całą pewnością korzystają z tej koncepcji. Pytanie poświąteczne brzmi: na ile „my-konkretni” poddajemy się tak spreparowanemu nastrojowi.

Stambuł, lipiec 2010.

Czasem ktoś na przystanku pyta mnie o coś. Nie mówię po polsku, więc często pytają, skąd jestem. Odpowiadam, że z Niemiec – to jedna z kilku rzeczy, które umiem już powiedzieć po polsku. Nigdy nie jestem pewna, jakie wzbudzam w nich uczucia. Oczywiście nikt nie zachowuje się agresywnie, ale ja czuję lekki niepokój związany z tym, co może się dziać w ich głowach.

Czy migracja do miasta jest aktem przemieszczenia geograficznego, czy też
zmianą sposobu myślenia, zmianą sposobu życia?

Rozpięty pomiędzy swoim doświadczeniem a oficjalnym sposobem prezentowania historii oraz między poszukiwaniem autentyczności a pokazywaniem rekonstrukcji, tubylczy przewodnik rusza na miasto.

Aby w danym miejscu mógł zamieszkać jego Duch, nie wystarczy dobra
kuchnia, ciekawa architektura ani nawet niepowtarzalna atmosfera
(czymkolwiek miałaby być). Genius lociżywi się przede wszystkim
ludźmi. Dlatego – do zadomowienia się – potrzebuje dzikich.

Warto zatrzymać się przez chwilę przy tym niepozornym skwerku porosłym zdeptaną trawą, otoczonym muranowskimi blokami. To właśnie tu bije najżywsze i najbogatsze źródło naszej wiedzy o getcie warszawskim, o losie jego mieszkańców zamkniętych za murami.