Op. cit.,

Do feministycznych ekstremistek nie należałam i optowałam za wyważonymi rozwiązaniami i stopniowym zmienianiem świadomości, po którym dopiero nastąpiłoby zadowalające przeobrażenie praxis. Nie kreśliłam męskoosobowej formy „student” w moim indeksie, licząc, że kiedyś ta monopłciowa machina urzędowo-uczelniana sama dojrzy swoje słabo naoliwione tryby i naprawi usterkę. Okazało się jednak, że przebywanie w murach i atmosferze uniwersytetu może zaszczepić specyficzny rodzaj wrażliwości.

W czasie, gdy młode kobiety z akcji „Dziewczyny na politechniki!” maszerują w żółtych kaskach na feministycznej Manifie, marketingowcy studenckich klubów najwyraźniej sądzą, że nic tak dobrze nie przyciągnie młodej elity intelektualnej kraju do knajpy, jak tanie piwo i piękne kobiety. Zgodnie z milczącym założeniem, odbiorcami tych reklam (a zatem studentami politechniki?) są chłopcy, a dziewczyny występują w nich w formie ozdoby i wabika.

Polityka jako nieudany projekt mężczyzn, Polak jako nieucywilizowany relikt, psychologia i terapia narodu jako narzędzia poprawy rzeczywistości społecznej – to wątki pojawiające się w wypowiedziach członkiń Partii Kobiet. Partii, która przekonuje, że “Polska jest kobietą!”

Medycyna, internet i reprodukcja splecione w jedną sieć. Czyli jak przeprowadzić aborcję, korzystając z internetu.

Doświadczenie zajęć w szkole rodzenia okazało się ze wszech miar fascynujące. Mniej nawet ze względu na możliwość wykąpania, przewinięcia i ubrania w śpioszki gumowej lalki oraz symulację karmienia jej piersią (żywy bobas okazał się znacznie trudniejszy do okiełznania). Bardziej z racji zetknięcia się z nowym dyskursem dotyczącym macierzyństwa, miłości i płci.

Tekst nagrodzony w konkursie “Opcitu” na artykuł antropologiczny o tematyce gender.

Czy boisz się źle wyjść na zdjęciu? Czy boisz się, że nie poznasz
siebie? Czy ciało to więzienie umysłu? A może to umysł więzi ciało
zamykając je w kategorii przedmiotów…

Przypadek ruchu samotnych matek pozwala na pokazanie kontrastu pomiędzy politycznymi działaniami protestujących kobiet a codziennym, niewidocznym z zewnątrz funkcjonowaniem tych osób, których ubóstwo nie uzewnętrznia się w powszechnie rozpoznawalnych formach.