Op. cit.,

Zapraszamy do lektury i zabrania głosu w dyskusji o metodzie we współczesnej antropologii.

Kamil Pietrowiak
Królestwo za Metody!

Coraz częściej wyraźna staje się konieczność modernizacji programu nauczania, który zapewniłby studentom i absolwentom etnologii zdobycie wiedzy na temat dostępnych metod badawczych, sposobów oraz możliwości ich wykorzystania w konkretnych sytuacjach i obszarach świata społecznego, a przede wszystkim zdobycie umiejętności ich zastosowania. Aby bez poczucia niekompetencji mogli uczestniczyć w projektach, które swą tematyką dotykają zagadnień życia społecznego – czy będą to badania marketingowe, czy kampanie na rzecz budowy społeczeństwa obywatelskiego i równouprawnienia.

Katarzyna Wala
O profesjonalizacji badań w antropologii

Na pytanie o to, czym zajmują się antropolodzy, Clifford Geertz odpowiedział kiedyś, że antropolodzy piszą. I wielu z nas rzeczywiście wzięło sobie do serca jego słowa. Tomasz Rakowski wspomina nawet o skrybocentryzmie polskiej antropologii, wskazując na centralną rolę pisarstwa w praktyce antropologicznej. Z drugiej strony nie wszyscy zajmujemy się „tylko” pisaniem. Pojawia się coraz więcej prac opartych na badaniach terenowych. Mimo to trudno odszukać w tych tekstach wykładnię praktyki badawczej.

Na pytanie o to, czym zajmują się antropolodzy, Clifford Geertz odpowiedział kiedyś, że antropolodzy piszą. I wielu z nas rzeczywiście wzięło sobie do serca jego słowa. Tomasz Rakowski wspomina nawet o skrybocentryzmie polskiej antropologii, wskazując na centralną rolę pisarstwa w praktyce antropologicznej. Z drugiej strony nie wszyscy zajmujemy się „tylko” pisaniem. Pojawia się coraz więcej prac opartych na badaniach terenowych, wydaje się coraz więcej książek traktujących o tym, jak prowadzić badania. Okazuje się więc, że można nadać ramy temu, co niewypowiedziane, przekazać w języku to, co przynależy do sfery doświadczenia.

Królestwo za Metodę! Królestwo za Metody! – proszącym tonem wołali ci, którzy mieli jeszcze nadzieję. Metoda albo śmierć! – krzyczeli inni, bezsilni, szukający winnych. – Cóż mamy odpowiedzieć naszym Matkom i Ojcom, Babciom i Ciotkom, kiedy pytają: i co teraz? Jak reagować na kolejne policzki, kolejne razy: a nie mówiłam? Czego cię tam uczą? Czego nauczyli? Co teraz będziesz robił? Gdzie będziesz pracował? Pięć lat i po wszystkim? Żadnych umiejętności? No powiedz nam, powiedz, co ty potrafisz po tych studiach? W czym jesteś dobry? Co wiesz takiego, czego nie wiedzą inni? Że byłeś na kilku wycieczkach? I co tam robiłeś? Co z tego wynikło? Za dużo pytań, żadnych odpowiedzi. Stali w bezruchu, wpatrując się w zamykające się powoli drzwi Uniwersytetu. – Cóż mamy zrobić? – pytali patrząc po sobie. – Jak się za to zabrać? Jak zacząć? Jak się przygotować? Jak szukać, zbierać? Jak to opracować? Królestwo za Metodę! Królestwo za Metody!

Współczesny człowiek ogarnięty jest obsesją autentyczności. Może ta nasze – bo nie tylko oazowe – pragnienie autentyczności związane jest z medializacją świata, który nieustannie każe pytać, co się kryje za obrazem, co jest prawdą, a co tylko jej pozorem?