Op. cit.,

W te wakacje odbyła się już 51. odsłona festiwalu muzyki bałkańskiej w serbskiej Gučy. Maria Małanicz Przybylska opisuje historię festiwalu, analizuje go wykorzystując Turnerowskie pojęcie liminalności, pisze także o własnych obserwacjach poczynionych w Gučy. Autorka przekonuje, że warto się tam wybrać, by doświadczyć szaleństwa, jakie rozgrywa się przy dźwiękach orkiestr dętych, by zobaczyć, jak serbski nacjonalizm miesza się z celebracją cygańskiej inności, by zakosztować życia wśród festiwalowej wspólnoty.

Nigdy nie wiadomo, ile czasu potrzeba, aby wystarczająco dobrze poznać dane miejsce. Pewnie antropolog nie wie tego najbardziej – bo najbardziej chciałby się wgryźć w świat, w którym się znalazł i najbardziej boi się oskarżeń o powierzchowność. Monika Rupniewska stawia pytanie o to, jaki stopień zamętu, wprowadzony przez osobę antropologa w życie tam-bylców, będzie wystarczający, by zostawić trwały ślad w ich życiu, zmienić ich zgodnie z hermeneutycznym ideałem. Szczególnie, gdy “tam” oznacza Bośnię i Hercegowinę.