Op. cit.,

Podczas jubileuszowego 35. Góralskiego Karnawału postanowiłyśmy sprawdzić, w jaki sposób sami górale definiują pojęcie tradycji: czym ona dla nich jest, z jakimi elementami, wartościami i treściami się wiąże. Wypowiedziom lokalnych animatorów kultury towarzyszą zdjęcia dokumentujące przebieg Karnawału. Czy obrazy te ilustrują słowa naszych bohaterów, czy raczej z nimi kontrastują – to pozostawiamy ocenie widzów.

Podczas gdy w Bukowinie trwa kolejny Góralski Karnawał zapraszamy na film p.t. Tradycja to jest to, co kocham najwięcej.

Czechosłowacki Biały Teatr (Bílé divadlo) działał od końca lat 60. do połowy lat 70. Trzy fazy jego działalności dobrze odzwierciedlają postępującą „normalizację” życia społecznego po Praskiej Wiośnie. Trzecia faza, którą bez poprzedzających ją prób trudno byłoby w ogóle nazwać teatrem, w szczególny sposób portretuje panujący w Czechosłowacji reżim socjalistyczny. Jest to faza teatru ukrytego, czas swego rodzaju konspiracji teatralnej, a nawet działań, które jednoznacznie kojarzą się z terroryzmem.

Współczesny człowiek ogarnięty jest obsesją autentyczności. Może ta nasze – bo nie tylko oazowe – pragnienie autentyczności związane jest z medializacją świata, który nieustannie każe pytać, co się kryje za obrazem, co jest prawdą, a co tylko jej pozorem?