Op. cit.,

Nigdy nie wiadomo, ile czasu potrzeba, aby wystarczająco dobrze poznać dane miejsce. Pewnie antropolog nie wie tego najbardziej – bo najbardziej chciałby się wgryźć w świat, w którym się znalazł i najbardziej boi się oskarżeń o powierzchowność. Monika Rupniewska stawia pytanie o to, jaki stopień zamętu, wprowadzony przez osobę antropologa w życie tam-bylców, będzie wystarczający, by zostawić trwały ślad w ich życiu, zmienić ich zgodnie z hermeneutycznym ideałem. Szczególnie, gdy “tam” oznacza Bośnię i Hercegowinę.

W Izraelu nie ma wojny, choć to, co można sobie wyobrazić jako wojnę – strach, kontrole, strzelaniny zamachy, polityka i propaganda – jest w Izraelu codziennością. Są one zarazem częścią zwyczajnego, spokojnego życia: kursów autobusów, restauracji, plaż, muzeów, ruchu turystycznego, opowieści rodzinnych. Nie wiadomo, który aspekt przeważa – wojny czy codzienności. Zależy, kogo spytać. O konieczności pokoju można się nasłuchać między innymi od palestyńskiego kierowcy autobusu przy granicy z Egiptem lub izraelskiego inżyniera podczas kolacji szabatowej. To znów o gnuśnych Palestyńczykach żyjących na socjalu czy o izraelskim totalitaryzmie i zbrodniach popełnianych na palestyńskich cywilach. Zależy, kogo spytać. Z obu stron można usłyszeć o gotowości oddania życia za ojczyznę w razie potrzeby.

Irlandia budzi pozytywne skojarzenia, przywodzi na myśl piwo Guiness, muzykowanie w pubach, owce i zieloną koniczynkę. Dodanie do nazwy przymiotnika „Północna” kieruje jednak nasze myśli ku zamachom bombowym i Krwawej Niedzieli.

Antropolodzy na polu walki – czy antropologia będzie nową tajną bronią amerykańskiej armii?