Op. cit.,

19 kwietnia 2010 roku Jarosław Marek Rymkiewicz wysłał do redakcji dziennika „Rzeczpospolita” wiersz pod tytułem Do Jarosława Kaczyńskiego. Przez jakiś czas było o nim głośno w mediach, zwłaszcza tych związanych z prawą częścią sceny politycznej. Pojawiły się głosy, że polski pisarz i eseista ukuł określenie „dwie Polski”, co, jak sam szybko sprostował w posłowiu do Wierszy politycznych, nie było prawdą. Tak zwana katastrofa smoleńska, jak wiele wcześniejszych wydarzeń w historii Polski, sprowokowała wielu poetów do podobnego „publicznego pisania” (zmobilizowała także, co ciekawe, rzeszę amatorów, których poezje pojawiły się nagle na wielu blogach i stronach internetowych). Tego typu zjawisko, by tak rzec, społeczno-literackie, nie jest niczym nowym. Warto jednak zwrócić na nie uwagę, gdyż z perspektywy antropologii słowa i historii literatury stanowić może interesujący przedmiot badań. Na jego przykładzie widać bowiem doskonale, że poezja jest nie tylko tekstem – może być także działaniem, nieraz jawnie politycznym.

W jednej z polskich telewizji do esemesowej obsługi ogłoszeń matrymonialnych zatrudnionych jest 120 osób. Duże zainteresowanie serwisem oznacza pracę przez całą dobę przy 12 stanowiskach komputerowych. Napisanie 60 składających się ze 160 znaków wiadomości w ciągu godziny jest wymaganym minimum. Ci, którym się to nie udaje, zostają natychmiast zwolnieni.

Problem przekładu międzykulturowego nie był jeszcze w czasach
Malinowskiego jednym z podstawowych problemów antropologii. W centrum
refleksji znalazł się dopiero po zwrocie interpretatywnym z lat 70. i
80., w ramach którego postawiono nowe pytania.

Na pytanie “Czego nie da się powiedzieć” odpowiadają “Opcitowi” Tadeusz Komendant, Piotr Matywiecki i Jakub Jankowski