Op. cit.,

Tomasz Flasiński, polemizując z tekstem Marii Małanicz-Przybylskiej pt. Pop opera Mariusza Trelińskiego, stara się zdiagnozować współczesne oblicze sceny operowej. Krytycznie odnosząc się do poglądów autorki, Flasiński wysnuwa własne tezy dotyczące aktualnego miejsca i kondycji muzyki poważnej w polskiej kulturze.

Od dawna podejrzewałyśmy, że dane mówiące o wzroście liczby polskich firm zakładanych przez kobiety świadczą nie tyle o rosnącej liczbie kobiet zajmujących się biznesem, co o upowszechnieniu samozatrudnienia na potrzeby zalegalizowania indywidualnej pracy. Nie ma w tym nic złego, najważniejsze, aby kobiety mogły być niezależne ekonomicznie. Jako fundacji marzyła nam się jednak struktura oparta na wspólnocie, w której zarobek byłby dzielony wśród pracownic, a naddatek służyłby do dalszego rozwoju.

W projekcie Generation Swap starzy rzemieślnicy i młodzi designerzy mają stworzyć twórczą wariację klasycznych relacji: mistrz i uczeń, artysta i rzemieślnik, ten, który czerpie z wieloletniego doświadczenia i ten o nieograniczonej przez doświadczenia wyobraźni.

Bo tak działa wykluczenie. Że czują, że nie mogą iść do kawiarni, bo jest zbyt ekskluzywna. A nawet jak już wejdą, to nie będzie tak, że obsługa będzie supermiła, tylko właśnie też się zdziwi, co to za dresiarz wszedł. Że czują, że to jest nie dla nich. Że zupełnie nie pasują.

Na warszawskiej Pradze swoje miejsce znalazło wiele inicjatyw kulturalnych i społecznych. Zeszłej jesieni pojawiła się kolejna, o odmiennym od dotychczasowych charakterze. Afryka Szkoła Ruchu i Tańca to miejsce poznawania kultur pozaeuropejskich, ale też przestrzeń, w której spotykają się osoby pochodzące z różnych stron świata.

W nowoczesnym świecie, jak powiedzieliby marksiści i zwolennicy szkoły frankfurckiej, muzyka staje się towarem. Rynek muzyczny jest polem walki o władzę nie tylko w sensie politycznym. Z jednej strony przemysł muzyczny kształtuje nasze gusta i oczekiwania, z drugiej zaś my, słuchacze i odbiorcy, dołączyliśmy do zaszczytnego grona muzycznych mecenasów. Bo przecież, jak pisze Peter Martin, to o nas walczą wytwórnie, instytucje, organizatorzy koncertów i wydawnictwa. Walka czy zabieganie o słuchaczy jest tak naprawdę dążeniem do „wkluczenia” jak największej ilości osób w krąg potencjalnych odbiorców. Doskonałym przykładem prób owego „wkluczania” jest, jak sądzę, działalność Mariusza Trelińskiego – reżysera i dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie.

Warszawa przegrała z Wrocławiem w konkursie o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016 (ESK 2016) i prawdopodobnie odpowiednie organy zajmą się ustaleniem, czemu tak się stało – czego zabrakło, gdzie popełniono błąd, co przeważyło szalę.