Op. cit.,

Na warszawskiej Pradze swoje miejsce znalazło wiele inicjatyw kulturalnych i społecznych. Zeszłej jesieni pojawiła się kolejna, o odmiennym od dotychczasowych charakterze. Afryka Szkoła Ruchu i Tańca to miejsce poznawania kultur pozaeuropejskich, ale też przestrzeń, w której spotykają się osoby pochodzące z różnych stron świata.

Film Hydrozagadka poprzez wykorzystanie absurdalnego humoru tworzy wyjątkową satyrę na peerelowską propagandę sukcesu i rozwój Nowego Społeczeństwa. Jednocześnie w obrazie Kondratiuka odnajdujemy umieszczony w centrum skojarzeń motyw pracy nad żywiołami, pewnej sytuacji, którą można nazwać ekologiczną. Jest to też szczególnie przenikliwy i jadowity obraz historii życia codziennego, życia pełnego zwykłych problemów. Został on uchwycony na poziomie powszechnego doświadczenia peerelowskich „braków i niedoborów”.

Czasem ktoś na przystanku pyta mnie o coś. Nie mówię po polsku, więc często pytają, skąd jestem. Odpowiadam, że z Niemiec – to jedna z kilku rzeczy, które umiem już powiedzieć po polsku. Nigdy nie jestem pewna, jakie wzbudzam w nich uczucia. Oczywiście nikt nie zachowuje się agresywnie, ale ja czuję lekki niepokój związany z tym, co może się dziać w ich głowach.

Waldek odwiedza swoje samotne znajome. Uprawiają seks. W czasie kiedy ich nie odwiedza, pije wódkę, gra z kolegami w karty.

Waldek się zużywa. Jest pomarszczony, ma ciemną brązowo-pomarańczową
skórę. Jest stosunkowo wysoki, ma szeroką klatkę piersiową, dawniej
pracował przy rozładunku. Nie pali goluazów, nie pije martela. Żyje tak
po prostu.

Rozpięty pomiędzy swoim doświadczeniem a oficjalnym sposobem prezentowania historii oraz między poszukiwaniem autentyczności a pokazywaniem rekonstrukcji, tubylczy przewodnik rusza na miasto.

Aby w danym miejscu mógł zamieszkać jego Duch, nie wystarczy dobra
kuchnia, ciekawa architektura ani nawet niepowtarzalna atmosfera
(czymkolwiek miałaby być). Genius lociżywi się przede wszystkim
ludźmi. Dlatego – do zadomowienia się – potrzebuje dzikich.

Warto zatrzymać się przez chwilę przy tym niepozornym skwerku porosłym zdeptaną trawą, otoczonym muranowskimi blokami. To właśnie tu bije najżywsze i najbogatsze źródło naszej wiedzy o getcie warszawskim, o losie jego mieszkańców zamkniętych za murami.

Wchodzę na Stadion od Waszyngtona. A w tym czasie z drugiej strony od
Teatru. Autobusy kołują, jak u Stasiuka ospałe bydlęta z Lufthansy. Te
masywne cielęta, tępe świnie po bimbrze – autobusy.

Przechodziłem kiedyś, jakiś siwy koleś po pięćdziesiątce, spojrzał na tych ludzi wpatrzonych w parę wodną. Tam cisza. I powiedział do jakiejś kobiety: zbiorowa psychoza. I co o tym myślisz?