Op. cit.,

Hattukkalyyyfumikkolowie mają obsesję karania tych, którzy odstępują od uświęconych tradycją zasad, szczególnie jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny. Dawniej, mimo srogiego klimatu i niewielkich ilości suchego drewna na opał, nierzadko można było poczuć swąd ludzkich ciał palonych na stosach za nieposłuszeństwo. Dziś ból i śmierć można zadawać w bardziej subtelny i oszczędny sposób, poza tym lata represji nauczyły Hattukkalyyyfumikkolów większej karności.

U każdego ze znanych mi plemion istnieje zwyczajowa inicjacja chłopców.
Najczęściej obrzędy połączone są z wyprawą w miejsce odosobnione, w
którym młodzieńcy muszą udowodnić, że nadają się do wejścia w męskość.
Wielokrotnie, uczestniczyłem jako obserwator w takich wielodniowych
rytuałach przejścia. Wszystko dzięki temu, że jako mężczyzna
nieobrzezany uchodziłem za wiecznego chłopca, lub wręcz za trzecią czy
którąś z kolejnych płci, której przedstawicielem jest antropolog w
terenie.

Szczególnie ciekawie wygląda inicjacja u Menagdapapów.

Wielki myśliciel i podróżnik Al-Namedal miał się urodzić w XIII wieku. Zasłynął jako wspaniały opowiadacz. Jego barwnych opowieści słuchano na
dworach trzech kontynentów. W królestwie jego opowieści słońce nie
zachodziło nigdy, ponieważ przeskakiwało przez legendarną wielką
kataraktę.

W każdym z plemion, jakie do tej pory odwiedziłem w swoich wędrówkach,
istniały jakieś tabu. Dla jednych było to zjedzenie, skądinąd
odżywczego, kurzego jaja, dla innych przejście przez las czy sypianie z
bratem stryjecznej babki. Życie w małej społeczności musi być
regulowane zakazami, choćby najdziwniej tłumaczonymi. Często dotyczy to
nawet wypowiadania pewnych słów.