Op. cit.,

Stara albańska zasada głosi, że pod żadnym pozorem nie wolno zaglądać gospodarzom do garnków. Łamiący ten zakaz ryzykuje życie, co w tym tradycyjnie serdecznym dla gości kraju może bardzo dziwić. Jednak dawna reguła okazuje się mieć sens również dziś – paradoksalnie tym razem już we współczesnej Francji. A powodem, dla którego ją przywołuję, jest międzykulturowa afera mięsna, która niedawno tam wybuchła.

Kiedy przyłożymy do swych uszu poskręcaną muszlę morską, usłyszymy cichy szum. Charakter dźwięku – zimny i oschły – z początku upewnia mnie o fizycznej stronie zjawiska, niczym w oscyloskopie widzę migające drgania cząstek powietrza. Rozpoczynam pierwszą podróż w głąb zwapniałych skrętów.
Szum morza znaleziony w muszli powstaje dzięki osobliwej strukturze ciała. Niemożliwe jest pojęcie wody czy wilgoci bez odniesienia go do zbioru wrażeń uwięzionych w pobudzonym organizmie: „w trakcie prezentacji słowa »wilgotny« doznaję poza uczuciem wilgotności i chłodu całkowitej reorganizacji schematu cielesnego, tak jakby wnętrze ciała wychodziło na powierzchnię i jakby rzeczywistość ciała skupiona dotąd w ramionach i nogach szukała dla siebie nowego ośrodka”. Woda jest ośrodkiem gęstym, szumiącym i bardzo starym, w sensie antropogenicznym. Wyszliśmy z wody, przed sobą widzimy wypełzającego na suchy ląd jaszczura.