Op. cit.,

W Izraelu nie ma wojny, choć to, co można sobie wyobrazić jako wojnę – strach, kontrole, strzelaniny zamachy, polityka i propaganda – jest w Izraelu codziennością. Są one zarazem częścią zwyczajnego, spokojnego życia: kursów autobusów, restauracji, plaż, muzeów, ruchu turystycznego, opowieści rodzinnych. Nie wiadomo, który aspekt przeważa – wojny czy codzienności. Zależy, kogo spytać. O konieczności pokoju można się nasłuchać między innymi od palestyńskiego kierowcy autobusu przy granicy z Egiptem lub izraelskiego inżyniera podczas kolacji szabatowej. To znów o gnuśnych Palestyńczykach żyjących na socjalu czy o izraelskim totalitaryzmie i zbrodniach popełnianych na palestyńskich cywilach. Zależy, kogo spytać. Z obu stron można usłyszeć o gotowości oddania życia za ojczyznę w razie potrzeby.

Warszawa, w której przed rokiem 1939 mieszkała jedna z największych społeczności żydowskich na świecie, dzisiaj jest miastem bez Żydów. Ale nie bez kultury żydowskiej, która coraz częściej jest re-konstruowana.